Garść podstawowych pojęć, kod źródłowy z pierwszych ćwiczeń wraz z objaśnieniami, opis podstawowych funkcji.
//----------------------------------- #include//----------------------------------- #pragma argsused int main(int argc, char* argv[]){ int i,j; scanf("%d",&i); scanf("%d",&j); int c; c = i+j; printf("%d\n",c); return 0; } //-----------------------------------
Kod zaczyna sie tajemniczymi dwoma slashami (ukośnikami). Znaków tych używa się w C/C++ do umieszczania komentarzy - tekstów pomocnych np. przy późniejszym czytaniu źródełka. Są one pomocne jedynie dla człowieka gdyż kompilator je po prostu brutalnie wycina 
Znane mi są dwa poprawne style pisania komentarzy w C/C++
- // to komentarz rozciągający się na jedną linie kodu, jest to tzw. “komentarz w stylu C++”
- /* text */ jest to “styl komentowania C” (działa też w C++), rozciąga się on na dowolną ilość kodu od otwarcia do zamnięcia komentarza, pomocny przy “wyłączaniu” większych partii kodu
Polecenie #include jest instrukcją preprocesora, mówiącą mu: „Po mnie następuje nazwa pliku. Znajdź ten plik i wstaw go w to miejsce.” Nawiasy kątowe dookoła nazwy pliku informują preprocesor, by szukał pliku w standardowych miejscach dla tego typu plików.
Dyrektywy preprocesora
Preprocesor jest jednym z modułów kompilatora. Działa on zwykle w ukryciu, przez co nie każdy zdaje sobie sprawę z jego istnienia. Zanim jeszcze ruszy do pracy kompilator kod programu jest przeglądany przez preprocesor. Preprocesor bada cały kod w poszukiwaniu specjalnych komend. Owe komendy to właśnie dyrektywy. Za ich pomocą można niejako sterować przebiegiem kompilacji. Dyrektywy można umieszczać w dowolnym miejscu programu. Każda dyrektywa rozpoczyna się znaczkiem hasha (płotka) - [#]. Za koniec dyrektywy uważa się koniec wiersza. Zatem nie trzeba już stosować średnika kończącego.
Jeśli chodzi o #pragma argsused to użycie tej dyrektywy zapobiega ewentualnemu wyświetlaniu komunikatu będącego ostrzeżeniem, że jeden z argumentów funkcji nie jest wykorzystywany. Dyrektywę #pragma argsused (ang. arguments used) należy umieszczać przed funkcją.
Zmienne (czyli swoiste pojemniki na dane) deklarujemy wedle schematu TYP ZMENNA; lub kilka zmiennych tego samego typu na raz TYP ZMIENNA1,ZMIENNA2;W przypadku naszego kodu jest to int i,j;
scanf() to funkcja pochodząca z biblioteki stdio (STandarD Input-Output) wczytująca dane wpisane z klawiatury.
stdio pozwala nam także na drobne operacje arytmetyczne, czego przykład mamy w tym przypisaniu wyniku dodawania 2 wcześniej pobranych zmiennych do zmiennej c: c = i+j;
printf() to kolejna funkcja pochodząca z biblioteki stdio której używamy do wypisania wartości
Instrukcja return 0; umieszczona jest dla zachowania zgodności ze standardami, tj. główna funkcja main() zawsze powinna zwracać 0
